Olgierd <n...@n...problem> writes:

> Owszem, w przypadku posłużenia się skradzioną lub zgubioną kartą
> posiadacz ponosi odpowiedzialność za transakcje do wysokości 150 euro.

Wlasnie. Reszta - bank.

> Patrząc do ustawy można powiedzieć, że nie ma tu różnicy czy karta jest
> na pin czy na podpis -- podobnie nie ma jej w przypadku operacji o
> wartości przekraczającej ten próg bądź w przypadku zgłoszenia utraty
> karty.

Wlasnie.

> Natomiast przepis nie ma zastosowania w przypadku np. zeskimowania karty
> (bo to nie jest karta utracona).

Teoretycznie tak. W praktyce niestety trudno jest udowodnic, zwlaszcza
na etapie zglaszania reklamacji w banku, ze to nie byla oryginalna
karta. Dlatego banki zakladaja zwykle, zwlaszcza w pojedynczych
przypadkach, ze karta byla oryginalna, i ze to klient dokonal
transakcji - nawet jesli ten twierdzi inaczej. BTW nie jest to zadna
polska specyfika. Na szczescie takie przypadki nie sa czeste.

> Do dyskusji jest także zakres odpowiedzialności sprzedawcy w przypadku
> przyjęcia transakcji taką kartą, ale przy sfałszowanym podpisie. To mi
> jednak pachnie jakąś kolizją norm o odpowiedzialności ;-)

Tyle tylko, ze sprzedawca w ogole nie odpowiada za jakosc podpisu. Za
brak podpisu, owszem.

>> Tylko ciekawe kto to ma udowodnic. To moze byc jasne w przypadku
>> "duzego" skimmingu np. w bankomacie (gdzie wydawca karty nie placi tak
>> czy owak), ale juz niekoniecznie nawet przy wycieku danych z banku, o
>> ktorym bank wie (mam na mysli wczesniejsze transakcje, bo blokady kart,
>> zmiany PINow itd. w takiej okolicznosci bank raczej wykona).
>
> Ależ niczego nie musi udowadniać. Art. 28 ust. 1 EIP nie wprowadza tego
> rodzaju domniemania, które posiadacz karty musiałby obalać.

Tyle ze praktyka bankow jest taka, ze dobrym momentem na powolanie sie
na ta ustawe moze byc dopiero wizyta w sądzie.
--
Krzysztof Halasa