Szymon <...@w...pl> writes:

> Pewnie dalej niż do Łodzi. ;-) Szczególnie, iż wejście do Red Tower i
> tak było niemożliwe dla Klienta.

mBank? Miał siedzibę w Warszawie :-)
Adres był w umowie, ul. Senatorska.

BTW przypomnę jeszcze, że wielu klientów nie używało Internetu do
dostępu do mBanku (i innych banków), wystarczał im (musiał?) telefon.

> Nie zamierzam walczyć z Twoimi wyobrażeniami. Odwołuję się jedynie do
> rozsądku. Czasami słyszę, że w PRL-u na półkach był tylko ocet i
> musztarda. Zawsze mnie to bawi. Każdy wie, iż człowiek nie byłby w
> stanie przeżyć w takich warunkach, a jednak niektórzy są
> niereformowalni. ;-)

Problem w tym, że niektórzy jeszcze pamiętają. I żadnego octu ani
musztardy nie było - w każdym razie nie cały czas. Pamiętam jak
ekspedientki wycierały szmatką nieistniejący kurz z półek, jak ktoś
chciał kupić chleb, to musiał stać godzinę (rano, bo później nie było,
chyba że kamienny).
Mleko "białe", ważyło się przy próbie przegotowania, śmierdziało.

Podobnie ludzie stali po Express Wieczorny przed kioskiem - zresztą
towar dualnego zastosowania, nie wiem które było ważniejsze.
Jak kiedyś "rzucili" papier toaletowy do papiernika, i udało mi się
kupić (szary i gruby, innego nie było - 10 rolek na sznurku), to ludzie
patrzyli na mnie jakbym w totka wygrał.

Więc fakt - z tym octem i musztardą to się nie zgadza. Na szczęście były
bazary i zaopatrzenie "bezpośrednie".

To oczywiście było w najgorszym momencie, ale jednak było.

> To był bank, którego oddziały nie istniały. Żadna konkretna "twarz" za
> nim nie stała. Marka była obca, bo całkowicie nowa. Z tego co pamiętam
> dokumenty, umowy, wysyłało się na adres skrytki pocztowej itp. itd.

W swojej siedzibie mieli kancelarię. Pieniędzy to tam raczej nie
wypłacili (przynajmniej na początku), ale przyjąć dowolny papier
z pewnością potrafili.
--
Krzysztof Hałasa