"Jarek Andrzejewski" <j...@d...com.pl> wrote in message
news:uahpq09umbt1bnr7tt25f5mmcmda3iqmhj@4ax.com...

> hmmm, wątpię. "Wiekowi pary" jakoś pieniądz kruszcowy nie
> przeszkadzał. Chyba, że za rozwój przyjmiemy przyrost liczby banknotów
> :-)

Właśnie, że przeszkadzał - gdyby nie przeszkadzał, toby od niego nie zaczęto
odchodzić. Ale że makroekonomia dopiero się wówczas rodziła, nie uniknięto
przy tym oczywistych z dzisiejszego punktu widzenia pułapek. A alternatywa
była nieciekawa - pamiętajmy, że przynajmniej w krajach zachodu Europy i
Stanach szybszy rozwój miał zapobiegać narastającym napięciom społecznym -
dawał więcej pracy i więcej dóbr, podnosząc stopę życiową mas. I to akurat
nieźle się udało, choć nie bez olbrzymich kosztów i ofiar. Gwałtowny rozwój
techniczny i naukowy wytwarzał swoiste "ssanie ekonomiczne" - nowe obszary
wzrostu wydawały się być w zasięgu ręki, brakowało tylko kapitału. Można też
powiedzieć, że gdyby pieniądza kruszcowego nie zniosły potrzeby społeczne,
to na pewno uczyniłyby to napięcia polityczne - w końcu wojna wymaga
kapitału, a sztywne uwiązanie pieniądza do złota dopływ kapitału hamowało.
Więc aby wygrać wojnę (pierwszą światową, a była ona raczej nieuchronna)
rządy tak czy inaczej kapitał musiały zdobyć - i to o wiele większy niż
Napoleon i jego adwersarze przed stu laty.

T.