On 17 Maj, 18:09, "MarekZ" <b...@a...w.pl> wrote:
musiałem deklarować jakieś inne
źródła, czyli po prostu kłamać, w przypadku gdy nie było procedury
opartej o
obroty czy średnie salda. Na szczęście to już dawno za mną.

To co, mam, cholera, założyć spółkę z o.o. , żeby się uwiarygodnić ?
Klamac też mi się już zdarzało, na szczęście nikt tego nie sprawdził.

Można by dorabiać inne powody, a to o niemożności lub skrajnej
trudności
potencjalnej windykacji, a to o rzeczywiście realnym ryzyku
bankructwa, a to
o wysoce prawdopodobnym braku państwowej emerytury lub renty, ale
przypuszczam, że prawda składa się w większości z tego co napisałem w
pierwszym akapicie.

Nie jestem ekonomistą, tylko prawnikiem, ale na gruncie moich
zawodowych doświadczeń, jeśli ktoś oglasza bankructwo, to niezależnie
od źródła jego dochodów, nie da się już z niego ściągnąć nawet kosztów
postępowania, a co dopiero myśleć o zaspokojeniu ewentualnych
wierzycieli. Co do faktorów ryzyka, można się spierać, czy
zatrudnienie na umowie o pracę w dużym koncernie to mniejsze ryzyko
niz dealerka na futures market. Może zapytać chłopców z Lehmana ?Mam
kiepskie doświadczenia w tej materii - zostałem wywalony z roboty na
dwa tygodnie przed narodzinami mojej Córy. Od tamtej pory nie
przepracowałem u osób trzecich ani jednego dnia.

> Ja tam liczę, że może to będzie ewoluować w dobrym kierunku. Nie wierzę w
> długoterminową skuteczność paranoi w postaci rekomendacji T i zbliżonych
> tworów. Tak jak to wygląda obecnie, rzeczywiście jest źle, a w ofertach typu
> "personal" jest niewiele lepiej (niskie kwoty, w zasadzie max do 50k bez
> papierkologii).

Obyś miał rację w przedmiocie tej ewolucji. To się kupy nie trzyma.
Pracodawca najlepiej zatrudniałby na umowę o dzieło - banki chcą umów
chronionych kodeksem pracy (poza swymi pracownikami). To jest
schizofrenia lumpenliberalizmu. Pracowałem jako gówniarz w kilku
krajach anglosaskich. Tam nikomu do łba nie przychodziło, żeby np.
pracę w BurgerKingu kwalifikować jako "umowę o dzieło".