Michal Jankowski <m...@f...edu.pl> writes:

> "Podstawą prawną polecenia zapłaty jest ustawa o usługach płatniczych,
> ustawa prawo bankowe oraz porozumienie międzybankowe w sprawie
> stosowania polecenia zapłaty z dnia 1 czerwca 1998 r.
>
> Na mocy aneksu nr 8 do Porozumienia z dniem 1 czerwca 2019 zgoda
> pozyskana przez wierzyciela nie musi być rejestrowana w banku płatnika
> celem realizacji polecenia zapłaty. "

No to po mojemu to nie jest żadna podstawa prawna wiążąca klienta,
natomiast ciekawe co się ew. stanie po 56 dniach?
Bo klient może złożyć reklamację i nie bardzo widzę jak bank miałby się
przed tym bronić. Przecież nie dysponuje żadnym dowodem, że klient
udzielił zgody, a chyba nie ma jeszcze zasady, że trzeba zaglądać do
banku częściej niż raz na dwa miesiące, bo inaczej wszystko może
przepaść.

Tekst w linku informuje, że to jest bardzo bezpieczne, bo można w ciągu
56 dni odwołać PZ. Moim zdaniem, gdyby po 56 dniach nie można było
skutecznie odwołać takiego PZ, na które "wierzyciel" nie miał zgody (lub
nie potrafi tego bezspornie udowodnić), to to nie byłoby w żaden sposób
bezpieczne. To byłoby bardzo niebezpieczne.

Przy czym nie mam tu na myśli ew. sądzenia się z "wierzycielem"
o bezpodstawne wzbogacenie, czy nawet oszustwo itd. "Wierzyciel" nie
jest stroną, za tego typu zobowiązania musi odpowiadać przed klientem
bank.

Druga sprawa: czy takie PZ da się łatwo znaleźć w historii? Mam
wątpliwości.
--
Krzysztof Hałasa