Kazik Kaz <k...@n...email> writes:

> Zatem gdy policzymy według takich założeń:
> - inflacja: 15%
> - marża: 1%
> - podatek belki: 19%

Jednak źle liczysz. Oczywiście każdy ma swój wskaźnik inflacji, ale 15%?
Bardzo optymistyczne.

> Zysk:
> 15% + 1% = 16%
>
> Od zysku odejmuję podatek belki:
> 16% - 16% * 19% = 12.96%
>
> 15% - 12.96% = 2.04%
> --------------------------
>
> Zatem otrzymany wynik jest poniżej inflacji o 2.04%

Tylko w 3 z 4 lat, i tylko biorąc pod uwagę nierealistyczny wskaźnik.
Licząc realistycznie:
- kapitał początkowy: x
- inflacja oficjalna: 15%, realna: 30%
- tzw. "zysk" w pierwszym roku: 7%

po pierwszym roku kapitał:
x * (1 + 0.07 * 0.81) = 1.0567 x
następnie przez 3 lata:
(2) 1.0567 * x * (1 + 0.16 * 0.81) ^ 3 = 1.52309 x

Natomiast nowy x w porównaniu do tego sprzed 4 lat:
1 / (1.3 ^ 4) = 0.3501

Co razem daje nową realną relatywną wartość kapitału:
1.52309 * 0.3501 = 0.5333

Innymi słowy, po 4 latach zostaje tylko nieco ponad połowa realnego
kapitału.
Oczywiście policzyłem tak, jakby odsetki były kapitalizowane, ale to nie
wpływa na wynik kalkulacji.

Dodatkowo, jeśli realna inflacja będzie niższa, to i wskaźnik oficjalny
będzie niższy, ale strata także będzie niższa. Odwrotnie, jeśli inflacja
wzrośnie, strata także wzrośnie.

Zawsze jest jednak jakiś plus, nie tracimy 2/3, a tylko połowę :-)

> - czy ktoś tu oszukuje?

Nie są to w żaden sposób nowe zjawiska.
Np. w czasach PRL, w szczególności w czasie rządów niejakiego
W. Jaruzelskiego było to praktykowane w taki sam sposób. Inflacja to
jest po prostu wygodny sposób na finansowania państwa - nie trzeba
żadnych ustaw, odpowiedzialność jest rozmyta albo w ogóle żadna
(przecież "Putin", "Unia" itd), koszty ponoszą wszystkie osoby
posiadające jakiekolwiek pieniądze i/lub przychody (oprócz rządu,
beneficjantami są jedynie posiadacze kredytów, chociaż mogą tego nie
widzieć ze względu na wzrost rat).

Nie da się tego jednak ciągnąć zbyt długo - w pewnym momencie nikt nie
ma już niczego, każdy potrzebuje pomocy, i nie ma nikogo, kto by to mógł
sfinansować. Niejaka M. Thatcher* ujęła to tak, że koniec jest wtedy,
gdy rządowi skończą się cudze pieniądze. Widzieliśmy to doskonale w PRL.

* swoją drogą, to była jedna z niewielu polityków, która miała swoje
konkretne przemyślenia nt. funkcjonowania państw i np. społeczeństw,
i potrafiła ich bronić w otwartej dyskusji. Aczkolwiek oczywiście
także popełniała błędy.
--
Krzysztof Hałasa