On 19 Maj, 22:30, Tomasz Chmielewski <t...@n...wpkg.org> wrote:

Oprę się na przykładzie znanym mi z autopsji:

Mój pradziadek to dzielny wojak był; w carskiej armii przewędrował
całą Syberie i Mandżurię w drodze na wojnę z Japonią w 1905 roku.
Potem w Baku budował przemysł naftowy, oszczedzając wypłacane zlotem
ruble także na przyszłą emeryturę. Pech chciał. że wybuchła rewolucja
1917 roku. Trzeba było wiać. Złoto ciężkie, złodzieja kusi, ciężko
ukryć, więc pradziadek wymienił "świnki" na ruble papierowe, zaszył w
kapocie i udał się w kierunku ziem polskich.

Co mógł zrobić z tymi rublami po zwycięstwie proletariatu, nie musze
chyba tłumaczyć.

Ale to twardy człowiek był. Budował II RP (dosłownie) jako inżynier,
pracując na zlecenia. Ponieważ nie miał ubezpieczenia emerytalnego,
odkładał w banku pewne kwoty. Razem z rodzinnym majątkiem ziemskim
powinno wystarczyć na godną starość.

1 września 1939 roku te rachuby wzięły w łeb. Bank szlag trafił, a
majątek komuchy znacjonalizowały. Facet w 1945 roku, mając 65 lat,
został z niczym. Bez ubezpieczenia, bez emerytury, bez majątku ani
oszczedności. Resztę swego żywota (żył 96 lat, zmarł w 1977) spędził
na łaskawym chlebie swoich corek.

Dlatego jestem zwolennikiem podstawowego systemu zabezpieczenia
społecznego. Czegoś w rodzaju systemu funkcjonującego w UK bądź w Oz
czy NZ. Minimalna emerytura pozwalająca przeżyć i zachować godność
jednostki ludzkiej dla każdego, finansowana z podatku celowego.