Szymon <a...@w...pl> writes:

> Zgadzam się z tymi teoriami, ale niewiele mają wspólnego z polską
> partyzantką.

Jestem przekonany, że istnieje na polskim "rynku" wiele "produktów",
które jeśli nie są dumpingiem z założenia, to na pewno nie są rentowne
od lat.

> Sęk w tym, że gdy ginie portfel to z dużym prawdopodobieństwem możesz
> powiedzieć ile Ci zginęło. Gdy ginie karta - nie wiadomo ile stracisz,
> ile będzie z tego tytułu kłopotów (reklamacje, sąd itd.).

W przypadku kart z paskiem magnetycznym, średnie fraudy utraconą lub
skopiowaną kartą to były sumy rzędu 100 dolarów (niektóre były na pewno
dużo wyższe, średnia to średnia).

W przypadku kart "chip and PIN", właściwie trudno coś o tym napisać, bo
w pierwszej reakcji przestępcy przenieśli się do krajów, w których nie
ma czytników EMV, a wtedy klient jest w bardzo dużym stopniu chroniony
przez liability shift.

> Tak oto produkt, który miał być bezpieczniejszą
> formą płatności, stał się niebezpieczny, a do tego coraz droższy.

Czy droższy to nie wiem, pewnie zależy od karty i banku, ale z pewnością
jest bezpieczniejszy: o klonowaniu kart z EMV jakoś się nie słyszy (choć
w części przypadków istnieją takie możliwości), żądanie PIN skutecznie
uniemożliwia fraudy kradzionymi (fizycznie) kartami. Jasne, nie jest to
rozwiązanie całkowicie bezpieczne, 150 euro to także nie jest zero (jak
np. w USA), ale jest dużo bezpieczniejsze od wcześniejszych rozwiązań -
kart z magstripe + podpis oraz np. od czeków (w tym podróżnych) itp.

Osoby, które zapisują PIN w telefonie, to raczej nietypowy przypadek.
--
Krzysztof Hałasa