"witrak()" <w...@h...com> writes:

> Mylisz się. Jeśli Ty uważasz, że taki pomysł jest nierealizowalny i
> podważasz jego zasadność, to ciężar dowodu spoczywa na Tobie.

To raczej jakiś nowy rodzaj logiki :-(
Normalnie tezę o niemożliwości obala się poprzez pokazanie przypadku,
który okazał się możliwy. W znakomitej większości przypadków nie można
w ogóle udowodnić, że coś jest niemożliwe - można tylko zaobserwować, że
nikomu się to jeszcze nie udało.

Weź np. loty z prędkością większą od prędkości światła w próżni.
Zgodnie ze szczególną teorią względności takie loty są, zasadniczo,
niemożliwe. Ale to jest teoria, której nikt nie udowodnił (chociaż
konsekwencje STW są obserwowane w praktyce). Wystarczy jednak jeden
przykład, by tę zasadę niemożliwości obalić (BTW niedawno było spore
zamieszanie z eksperymentami, które wydawały się pokazywać coś takiego).

To tak ogólnie. Ja nie twierdzę, że pomysł jest absolutnie
nierealizowalny. Szczerze mówiąc, w ogóle nie wiem jaki to jest
konkretnie pomysł. Stąd moje pytanie, jak "pomysłodawca" sobie to
wyobraża. A Ty piszesz, że ja mam wykazać, że tego nie można sobie
wyobrazić nijak.

Chwilowo ten "pomysł" wygląda tak, jak kampanie wyborcze polityków:
zrobimy tak, że wszyscy będą szczęśliwi. Ale jak - jakieś konkrety? Mam
może dowodzić, że wszyscy nie mogą być szczęśliwi?

> Ale od tego sam pomysł nie robi się gorszy i wcale nie trzeba
> udowadniać, że mimo to jest on dobry (w sensie: "tak być powinno").

Ale co to za pomysł? Może go przeoczyłem?

> Nie obraź się, ale pamiętam z "dawno minionej epoki" analogiczny
> sposób atakowania tych, którzy odważyli się wskazać, że coś należałoby
> zmienić, polegający na przydzieleniu tego zadania proponentowi :-)

Nie oceniam samej praktyki (niekoniecznie ją potępiam), ale wyobrażam
sobie, że proponent mógłby podać jednak jakieś szczegóły. Przecież nikt
nie twierdzi, że ma to wprowadzać w życie "własnymi rękami".
--
Krzysztof Hałasa