Wojciech Bancer <w...@g...com> writes:

> Tutaj jeszcze dochodził po prostu element bagatelizowania ryzyka,
> bo w tamtych czasach owe ryzyko naprawdę wydawało się małe.

Tzn. zależy kiedy, bo w momencie, gdy waluty zapikowały, wiele osób
ostrzegało (np. tu).

> Sprzeciw. Banki odpowiadały na zapotrzebowanie społeczne, nie kreowały go.
> To przede wszystkim media i politycy kreowali kult "własnego M" i podsycali
> bańki różnego rodzaju zachętami. Za tym szedł popyt, na który odpowiadały
> banki, jako normalni gracze rynkowi.

Nie no, spokojnie. Własne mieszkanie to jednak dość podstawowa potrzeba,
zwłaszcza w przypadku małżeństwa/rodziny, gdy u rodziców nie da się
mieszkać. To, że u nas pensje startowały od równowartości np. $10 (w 89)
tego nie zmienia. Wcześniej nie było praktycznej możliwości budowania na
kredyt (normalny, komercyjny), więc gdy możliwość się pojawiła, to chyba
wiadomo było, że znajdzie się wielu chętnych. Tylko, przynajmniej
początkowo (przez ileś lat), złotówka była poza zasięgiem.

> Klienci podejmowali ryzyko, ale też czerpali zyski.

BTW banki także ponoszą konsekwencje i ryzyko. Tym większe, im trudniej
spłacać te kretyty.

> A podobało Ci się jak mieli dużo niższe oprocentowanie niż koledzy w zł?
> Czemu jak frankowcy zyskiwali, to było ok, a jak teraz tracą (i to niewiele
> w stosunku do złotowych) to nie jest ok?

Najpierw to było tak, że żadnych "kolegów w zł" nie było.
--
Krzysztof Hałasa