Dnia 27-08-2010 o 14:05:52 totus <t...@p...onet.pl> napisał(a):


> Różna jest sprawność tych modeli. Ale nie tu tkwi problem. Nawet w
> najsprawniejszym modelu jedno dziecko nie utrzyma dwóch emerytów na
> zadowalającym poziomie. Model kapitałowy jest najbardziej zwodniczy bo
> zakłada, że w przyszłości znajdzie się dużo chętnych na kupno tego co
> mamy
> po wyższych cenach. Modele pozostałe sprowadzają się do aktualnych
> możliwości tych, którzy utrzymują emerytów. Model z podatkami daje
> największe pole manewru. Państwo może zaciągnąć dług na utrzymanie
> emerytów
> po najniższych kosztach. W modelach indywidualnych jest to niemożliwe.
> żeby
> mieć wymarzoną emeryturę pracujący powinni zadbać o ilość dzieci i starać
> się by te dzieci jak będą pracować zarabiały tak dużo by stać ich było na
> emerytury dla rodziców na odpowiednim poziomie. Sposób przepływu środków
> od
> pracujących do emerytów jest drugorzędny.

Z Twojego opisu wyczuwam, że uważasz model ZUs-owo-kredytowy za optymalny.
Może i tak teoretycznie jest. ale zmierzmy to z rzeczywistością.

Po II wojnie , gdy wprowadzono ten model, rodzilo się mnóstwo dzieci.
Nastąpiła nadwyżka
demograficzna. Był to idealny okres do wprowadzania dowolnego systemu, w
tym kapitałowego.
Zdecydowano się na ZUS. A teraz zobaczmy: jak się mają ówczesnie urodzeni,
obecnie emerytowani?
Zachęcono ich do wcześniejszej emerytury, mają jakieś 60% średniej
krajowej o ile nie skorzystali, a nadwyżka, jaką
powinni po sobie pozostawić już dawno przejedzono. Osoby, które odeszły
wczesniej, są n głodowych emeryturach.
Polityka na kasie zawsze połozy łapkę. I żadna teoria nie pomoże.

--
Pozdrawiam,
Z.