Odsłona pierwsza: W drugiej połowie ub. tygodnia dzwoni Citi i pyta,
gdzie jestem i czy aby nie próbuję zrobić autoryzowanej podpisem
transakcji w Grecji. Mówię, że w Krakowie i że w związku z tym
raczej nie próbuję. Citi informuje, że właśnie były próby
autoryzacji: na ok. 3kEURo i 1kEURo, i czy zastrzec kartę.
Zgodziliśmy się, że tak, i rzecz się stała.

Odsłona druga: Dochodzę do wniosku, że dobrze byłoby sprawdzić, czy
rzeczywiście transakcje nie poszły, więc loguję się (stop!) usiłuję
się zalogować do słynnego systemu Citi i... zonk! Zatem dzwonię i
dowiaduję się, że skoro karta jest zastrzeżona, to *dla mojego
bezpieczeństwa* zablokowano też dostęp do serwisu on-line.
Tłumaczę, że skoro obciążyć karty się nie da w żaden sposób (nawet
przelewając z niej kasę na zdefiniowane telefonicznie konta), to
powinni zostawić pasywny dostęp do konta karty (innych kont w Citi
nie mam), bo dzięki temu będę mógł sprawdzić, co się też działo z
moją kartą *wcześniej*.
"Zero efektu". Po trzecim obiegu argumentacji, zrezygnowałem, bo
rozmowa za bardzo przypominała mi stary dowcip o Breżniewie i Mao:

B: Gdzie jest tygrys ?
M: Jaki tygrys ?
B: Ten, co go razem upolowaliśmy.
M: ...
B. Mao, byliśmy na polowaniu ?
M: Tak.
B: Wyszedł na nas tygrys ?
M: No, tak...
B: ustrzeliłem tego tygrysa ?
M: ...Tak.
B: To gdzie jest ten tygrys ?
M: Jaki tygrys ?
....

witrak()