W dniu 2025-01-08 o 20:01, Dawid Andrzej Rutkowski pisze:
> A i mi kiedyś przyszło wymyślać matematykę, którą ktoś już kiedyś
> wymyślił, bo na egzaminie z analizy drugiej dr Ewa (echh, ten Zakład
> Metod Matematycznych Informatyki na elektronice, ciekawe, jak ta dr Ewa
> wyglądała 20 lat wcześniej, bo nawet wtedy, gdy ja już studiowałem,
> robiła jeszcze pewne wrażenie - a i godną następczynię w postaci takiej
> jednej młodej kici też pracującej w tym zakładzie miała) uparła się, że
> na czwórkę trzeba zdać u niej też jakąś teorię i na mnie padło
> wyprowadzenie warunków Cauchy-Riemanna (poprzedni się z tego wyłgał i
> dostał coś innego, ale dr Ewa miała na to widać dużą ochotę, bo mi już
> się wyłgać nie pozwoliła) - i mimo że z teorii byłem zielono-betonowy,
> jakoś się to udało.

Mi się zdarzyło ponownie wynaleźć karty zbliżeniowe.
Działo się w okolicy 1992..94.
Od gościa z Niemiec (był asystentem na PG, jak ja byłem studentem) z
którym współpracowaliśmy (zrobiliśmy z bratem system z IBM-PC, który
został zainstalowany w kilkunastu centralach telefonicznych na kolejach
niemieckich) dostaliśmy kilka kluczy elektronicznych i pytanie, czy
możemy coś podobnego zrobić.
Jeden z kluczy miał 16 pól kontaktowych (4x4) a zamek miał 4 kontakty
stykające się w czasie wkładania/wyjmowania z kolejnymi rzędami kontaktów.
Drugi wyglądał jak pen-drive. Tylko (nie było jeszcze złącz USB) miał na
końcu 4 dziurki na kołki rastru 2.54, które były głeboko na dnie zamka.
Ścięty róg zapewniał możliwość włożenia tylko w jeden sposób.

Zastanawiając się jak by tu coś o podobnej funkcjonalności, ale lepszego
zrobić wykombinowałem (nie miałem pojęcia o istnieniu kart
zbliżeniowych), że przecież jakiś procek w SO8 da się zasilić przez pole
wytwarzane przez czytnik i chwilowe przerwy w polu mogą przesyłać dane
do klucza, a on zmieniając obciążenie pola może przesyłać dane w drugą
stronę.
Robiłem eksperymenty na 10MHz. Nie miałem pojęcia o jakichś przydziałach
częstotliwości. Moje rozwiązanie zakładało znacznie silniejsze
sprzężenie uzwojeń - klucz był kartą wkładaną w szczelinę rdzenia
(faktycznie były dwa U po obu stronach gniazda i uzwojenia w formie ósemki).
Działało, ale nic docelowego z tego rozwiązania nie powstało.
P.G.