j...@j...org wrote:
> Aha, imsi catchera.
> OK, czyli zaczynamy się bawić w science-fiction, KGB, CIA, NSA. I to wszystko, by
ukraść komuś 20 tys. zł.
> Nie sądzisz, że jakby zabawy w imsi catchera były rzeczywiście tak proste, jak je
opisujesz, to byśmy o nich częściej czytali w gazetach?

Nie zaczynamy bawić się w science-fiction.
To, że nie opisują w gazetach jakiejść czynności nie oznacza, że jej
nie ma.

https://pl.wikipedia.org/wiki/Erystyka
6. Zadawanie wielu pytań naraz i obszernie, ukrywając to, na czym
zależy nam w odpowiedziach przeciwnika - trudno mu wtedy zorientować
się w biegu rozumowania i przeoczy nasze ewentualne błędy i braki we
wnioskowaniu.

8. Pomieszanie kolejności wnioskowania (zadając pytania w niewłaściwej
kolejności), tak że przeciwnik pogubi się w wywodzie.

9. Zadawanie pytań do poszczególnych przypadków, na które przeciwnik
prawidłowo odpowie i następnie, bez pytania go, założenie, że zgodził
się z tezą, która potwierdzałyby te przypadki (choć wcale nie musi ona
koniecznie z nich wynikać).

> Wiemy z doniesień prasowych. Wiemy, że banki uznają reklamacje, wiemy, że sądy
nakazują banki uznanie odrzuconych wcześniej reklamacji. Oczywiście nie neguję faktu,
że nie wszystkie reklamacje są uznawane z korzyścią dla reklamującego.
>
> I wiemy też, że ilość "uznanych reklamacji przy operacjach kryptowalutami" wynosi
równe 0 (zero).

Wiemy tylko o pojedyńczych przypadkach z prasy.
Wiem, że banki uznają reklamacje i wiem, że banki nie uznają reklamacji.
Wiem, że sądy nakazują uznanie reklamacji i wiem, że sądy przyznają
rację bankom bez korzyści dla reklamującego.
Wiem, że uznane reklamacje przy operacjach kryptowalutowych nie
wynoszą zero.
Nie pisz w przyszłości za mnie tylko pisz za siebie.

https://pl.wikipedia.org/wiki/Erystyka
4. Podawanie rozproszonych przesłanek (także błędnych), tak by
przeciwnik nie zorientował się, do czego zmierzamy. Kiedy przeciwnik
już zaakceptuje wszystko co potrzebne, zrobienie z nich wniosku przez
niego niespodziewanego.

12. Triumfalne ogłoszenie, że się czegoś dowiodło, choć wcale z
dyskusji tak nie wynika (często skutkuje przy nieśmiałym przeciwniku).

13. Przedstawienie przeciwnikowi jakiekolwiek słuszne, choć nie
oczywiste, stwierdzenie. Jeśli odrzuci (przez podejrzliwość) -
wykazujemy, że jest słuszne i triumfujemy; jeśli przyjmie - mamy plus,
bo zgodził się z naszym twierdzeniem.

> Mylisz się, to ty cały czas starasz się przerzucać słowa i zmieniać temat w taki
sposób, by ukryć wady kryptowalut. Przypominam -- dyskusja rozpoczęła się od:
>
> "Taki jeden, bardzo ważny: brak możliwości jakiejkolwiek apelacji przy kradzieży
środków."

Nie mylę się.
To ja nie przerzucam słów, tylko ty. Zwymyślasz, dopowiadasz i piszesz
dokładnie w taki sposób jaki opisał Schopenhauer.

Wyobraź sobie sytuację, w której siedzisz ze znajomym w barze i
bawicie się smartfonami z portfelami załadowanymi BTC.
Jeśli ukradnie ci BTC to zgłaszasz na policję i gość jest ugotowany.
To jest tak samo jak kradzież kont steam, wirtualnych mieczyków itp.
Jest tego trochę w prasie:
https://prawo.gazetaprawna.pl/artykuly/1078059,kradz
iez-wirtualnych-przedmiotow-kary.html

Zacznij myśleć sam za siebie i zacznij samodzielnie poddawać w
wątpliwość fałszywe slogany o kryptowalutach.