On 2009-11-29 18:54, szczurwa wrote:
> On 28 Lis, 22:52, "witrak()" <w...@h...com> wrote:
>
>> Niemniej jednak, co jest warta odpowiedzialność całym majątkiem w
>> sytuacji, kiedy naiwny - bo wierzący w to, iż notariusz "to
>> instytucja zaufania publicznego" wspartego jeszcze prawnymi
>> regulacjami - klient zostanie wydutkany przy cichym współudziale
>> notariusza, który wie, co do niego nie należy, czego sprawdzać nie
>> musi i za co nie będzie odpowiadać ?
>> Opisywana była parę lat temu seria przekrętów, w której ludzie
>> podpisywali umowy notarialne, w których jedna strona korzystała ze
>> sfałszowanego D.O., a notariusz przecież tego nie sprawdza...
>> A zresztą, "nieświęty" notariusz nie musi mieć żadnego majątku - w
>> tym przynajmniej może się upodobnić do przedsiębiorcy.
>
> Niestety, nie jestem notariuszem...

:-)

> A odpowiadajac: tak samo klient
> może zostac wydutkany przez adwokata, sędziego, prokuratora,
> komornika, bankowca, rzeczoznawcę i wielu innych przedstawicieli
> zawodów tzw. zaufania publicznego. Oczywiście, takie "dutkanie" należy
> surowo tępić.

No, prawie tak samo: adwokata, bankowca, rzeczoznawcę można sobie
wybrać w oparciu o jakieś znane opinie, na prokuratora, komornika i
sędziego (przynajmniej w niektórych przypadkach) można złożyć
zażalenie post factum. Notariusza trudno wybrać, bo nie tylko im
"nie wolno" się reklamować, ale nawet nie bardzo jest jak go
"sprawdzić" - podejrzewam, że napisanie czegoś o notariuszu jest
mocno ryzykowne. I w związku z tym tępienie "dutkania" będzie
znacznie trudniejsze - pewnie tak, jak w przypadku sędziego - niż
pozostałych zawodów.

> Co do sfałszowanego dowodu osobistego: notariusz nie ma możliwości
> zweryfikowania jego prawdziwości, opiera się na tym, co przedkłada mu
> klient. Notariusz bada dokumenty, w szczególności te załączane do
> aktu, jednakże wobec fałszerstw, coraz doskonalszych, pozostaje,
> podobnie jak sąd, bezradny.

Ale powinien dołożyć należytej staranności.

> Co do majątku: notariusz, który nominalnie majątku nie posiada,
> wykazuje się realizmem i zdrowym rozsądkiem. W warunkach niestabilnego
> prawa, kiedy Sąd Najwyższy orzeka, ze A jest git, a za pięc lat mówi,
> że jednak B, to jedyne wyjście.

To jest pewien argument. Niemniej jednak takie postępowanie wskazuje
na podejmowanie się spraw wątpliwych (albo przynajmniej wątpliwych
dla konkretnego notariusza, czyli przekraczających poziom jego
wiedzy). I to powinno budzić wątpliwości :-)

witrak()

PS. Kiedyś (wiele, wiele lat temu) zleciłem poprowadzenie procesu
znanemu adwokatowi. Był nadzwyczaj sprawny, znał się na rzeczy,
wygrał. Kilka lat temu poszedł siedzieć za udział w dużym przekręcie...