> O zamieszkaniu gdziekolwiek swiadczy wpis w dowodzie osobistym,
> ewentualnie
> meldunek tymczasowy.

O zamieszkaniu gdziekolwiek świadczy zamieszaknie tam a nie wpisy w
dokumentach tożsamosci.

A co do sprawy:

Ofiarski Zbigniew
Komentarz do art.2 ustawy z dnia 27 lipca 2002 r. Prawo dewizowe
(Dz.U.02.141.1178), [w:] Z. Ofiarski, Prawo dewizowe. Komentarz, Zakamycze,
2003.



Przyjęty podział podmiotów na rezydentów i nierezydentów opiera się na
jednolitym kryterium, którym jest miejsce zamieszkania lub siedziba. Prawo
dewizowe nie kreuje własnych definicji miejsca zamieszkania oraz siedziby,
a więc należy w takim przypadku stosować rozwiązania właściwe dla prawa
cy-wilnego. Zgodnie z art. 25 k.c. ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. -
Kodeks cywilny (Dz.U. Nr 16, poz. 93 ze zm.) miejscem zamieszkania osoby
fizycznej jest miejscowość, w której osoba ta przebywa z zamiarem stałego
pobytu. Wymienione wyżej przesłanki powinny występować łącznie, aby można
było uznać daną miejscowość za miejsce zamieszkania osoby fizycznej. O
miejscu zamieszkania rozstrzyga całokształt okoliczności wskazujących na
zespolenie się stanu faktycznego przebywania z zamiarem takiego
przebywania.8 Charakterystyczne jest to, że dla określenia miejsca
zamieszkania posłużono się bardziej ogólną kategorią miejscowości, a nie
szczegółową kategorią zajmowanego konkretnie lokal
u w danej miejscowości (wyrok SN z dnia 26 listopada 1998 r., I CKU 95/98,
Prokuratura i Prawo 1999, nr 4, s. 29). O stałości pobytu decyduje głównie
takie przebywanie osoby fizycznej, które odznacza się cechą założenia w
danej miejscowości ośrodka osobistych i majątkowych interesów tej osoby
(wyrok NSA z dnia 14 maja 2001 r., V SA 1496/00, LEX nr 54454; wyrok SN z
dnia 25 listopada 1975 r., III CRN 53/75, OSNC 1976, z. 10, poz. 218), ale
nie jest równoznaczne z dopełnieniem obowiązku zameldowania (postanowienie
SN z dnia 3 maja 1973 r., I CZ 48/73, LEX nr 7250; postanowienie SN z dnia
26 marca 1973 r., I CZ 38/73, LEX nr 7234).


Rusinek Michał
Komentarz do art.2 ustawy z dnia 27 lipca 2002 r. Prawo dewizowe
(Dz.U.02.141.1178).

Uzyskanie przez osobę fizyczną statusu rezydenta, ustawa wiąże wyłącznie z
jej miejscem zamieszkania. Zgodnie z art. 25 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964
r. - Kodeks cywilny (Dz. U. Nr 16, poz. 93) miejscem zamieszkania osoby
fizycznej jest miejscowość, w której osoba ta faktycznie przebywa z
zamiarem stałego w niej pobytu. Dla ustalania statusu rezydenta nie ma
żadnego znaczenia kwestia posiadanego obywatelstwa (choć oczywiście jego
brak może utrudniać stałe i zamierzone przebywanie w miejscowości położonej
na terytorium kraju) ani miejsce zameldowania.


Darek