Czytelniku, zwróć uwagę na bliskość zabudowań, porównaj prawą część
przedstawionego na omawianym obecnie zdjęciu z całą perspektywą (fotografia
powyżej) lotniska. Pilot podchodzi do lądowania całkowicie błędną ścieżką
podejścia, ma złą wysokość (polscy świadkowie zeznają, że samolot leciał na
minimalnej wysokości, wielokrotnie powtarzają, że silniki samolotu „pracowały
dziwnie”), zły kierunek. Obawiam się, że w wyniku błędnych procedur
lotniskowych pilot dokonał niemożliwego! Prawdopodobnie stanął przed wyborem
swojego życia, czy poświęcić załogę i pasażerów, czy zabić kilkaset osób –
mieszkańców Smoleńska. Czy był sprawcą, czy bohaterem? Tego prawdopodobnie nie
dowiemy się już nigdy.

To prawda, że kapitan Tupolewa był młodym oficerem, miał zaledwie 39 lat,
jednak nie oznacza to, że był mniej doświadczonym, to strasznie krzywdzące
stwierdzenie. Uważam, że nie bez przyczyny wybrano właśnie tego pilota,
prawdopodobnie jego umiejętności, refleks, opanowanie, zdecydowało o tym, że
dowództwo do tego lotu wytypowało właśnie jego.

Ktoś, kto czyta te słowa zastanawia się zapewne, dlaczego tak bronię załogi.
Odpowiem na to pytanie słowami specjalisty, dla mnie to autorytet.

Oddajmy na chwilę głos panu Ryszardowi Drozdowiczowi z Laboratorium
Aerodynamicznego Politechniki Szczecińskiej :

„Jako pilot oceniam, że sugerowany w mediach błąd pilota jest mało
prawdopodobny. Na podejściu do lądowania nie wykonuje się żadnych manewrów
typu silne przechylenie lub nagłe zmiany prędkości. A takie silne przechylenie
zauważyli świadkowie. Pilot wykonał dodatkowe kręgi nadlotniskowe, aby upewnić
się, co do warunków lądowania i na tej podstawie podjął uzasadnioną decyzję o
lądowaniu. Nieprawdopodobne też jest, aby doświadczony pilot wraz z drugim
pilotem pomylili się co do wzrokowej oceny wysokości, nawet w przypadku awarii
przyrządów, która jest również nieprawdopodobna. Należy tutaj zauważyć, że
mgła jest na ogół z prześwitami i przy dziennym świetle nie stanowi istotnej
przeszkody do wzrokowej oceny warunków lądowania. Okoliczności wskazują jednak
na poważną awarię lub celowe zablokowanie układu sterowania. Taką blokadę
można celowo zamontować tak, aby uruchomiła się przy wypuszczeniu podwozia lub
klap bezpośrednio na prostej przed lądowaniem. Przy blokadzie klap lub lotek
na prostej katastrofa była nieunikniona, gdyż pilot nawet zwiększając nagle
ciąg, nie był w stanie wyprowadzić mocno przechylonej ciężkiej maszyny, mając
wysokość rzędu 50-100 m i prędkość rzędu 260 km/h”.

Zgadzam się z wypowiedzią pana Drozdowicza w całej rozciągłości, wbrew
opiniom, które (to pewne, że winnymi uznani zostaną piloci) ukażą się w
raporcie końcowym Komisji ds. Wypadków Lotniczych. Śmiem twierdzić, że
rządowego Tupolewa prowadzili nie piloci, a bohaterowie, którzy w sytuacji
krytycznej zrobili wszystko, aby uratować swoich pasażerów, niestety, nie
udało się.

--
Wysłano z serwisu Usenet w portalu Gazeta.pl -> http://www.gazeta.pl/usenet/