Z rodzicami można mieszkać dwa razy: gdy jest się dzieckiem, i gdy rodzice
staruszkowie wymagają codziennej opieki.
W wieku dojrzałym (i dzieci i rodziców) nie powinno się mieszkać z rodzicami z
tysiąca przyczyn i rzeczywiście jest to dowodem
nieporadności życiowej.
BTW co dzisiaj zrobić z domami wolnostojącymi 270 m2 p.u./350 m2 pow. całk
(dopuszczalna powierzchnia domów jednorodzinnych wg
przepisów z lat 80-tych - trochę mniej było dla segmentów - więc "każdy" tak
budował)?
I dopisz jeszcze, ża cała szóstka żyje z dobrej emerytury babci (znam takich
doskonale, swoją drogą babcia ma taką opiekę, że tylko
pozazdrościć, więć wszyscy bez wyjątku zadowoleni) i że jest to normalne...


-----
"Luke" <l...@l...net> wrote in message
news:55cda435$0$27515$65785112@news.neostrada.pl...
> Na osiedlu, na którym mieszkam, około połowa domów to obecnie domy zamieszkałe
przez 3 pokolenia: małżeństwa z dziećmi i
> rodzicami.
> Część sobie przerobiła strychy na poddasza, część dorobiła drugie wejścia itd.
> Czy są nieudacznikami?
> Czy może jednak po ocenie sytuacji i ryzyka nie bardzo widzieli sens zostawić
dwójkę rodziców-emerytów w domku 150 m2 z całymi
> kosztami jego utrzymania, ale całemu światu pokazać dorosłość i wziąć dożywotni
kredyt na mieszkanko 40m2?
> Dodatkowo kilka z tych domów to rodzinne firmy - wspólnie prowadzony sklep czy
usługi, dający im wszystkim źródło utrzymania.
> No ale może ja mieszkam w jakiejś innej Polsce