>>"branie kredytu na konsumpcję lub
>> łatanie budżetu jest nieporozumieniem i głupotą. Kredyt jest
> sensowny
>> jedynie na działania biznesowe, które dają zysk przewyższający koszt
>> pożyczanego pieniądza".
>
> nieprawda - jak mam kupic np. jakis sprzet agd za 5000 zl, to wole
> splacic go za 300 zl m-cznie, czego nie odczuje, niz odkladac nie
> wiadomo ile, bo zawsze odloze mniej niz chcialam. a splacam
> sumiennie:)

Moja teściowa mówiła, że nie może być tak, żeby ludzie dostawali
wszystkie pieniądze do ręki, co je zarobią i sami inwestowali w swoją
przyszłość (na moje dictum, że ja zrobię to lepiej niż ZUS, który jak
się po latach okazało moje pieniądze, a i pewnie wielu innych ukradł lub
przep...) - argumentem było to, że większość ludzi otrzymane pieniądze
wyda, a na emeryturę im zabraknie. Państwo powinno się (zdaniem
teściowej) troszczyć o to, by obywatel coś na emeryturę miał. Może więc
państwo powinno organizować sprzedaż ratalną? Tylko czy tego już nie
było? (vide kredyty dla młodych małżeństw). Ile trzeba odłożyć na DVD,
lodówkę, komputer wiadomo dokładnie, a wiele z tych rzeczy tanieje;
ostatnio także nieruchomości. Zaś większość kredytów tak jest
skalkulowana, żę kupując dom lub samochód, pralkę, etc - musisz drugi
egzemplarz kupić bankowi. Pomijam kredyty na rzeczy drobne, bo tam
oprocentowanie sięga często 40% w skali roku w stosunku do zakupu za
gotówkę. Jeżeli nie wierzysz, dam Ci adres firmy, w której na szkoleniu
się tego dowiesz.

Pzdr: Dogbert