Przedstawiony projekt Ustawy budżetowej na rok 2011 (dalej: projekt Ustawy) przewiduje zmniejszenie deficytu budżetu państwa z przewidywanego wykonania na poziomie 48,3 mld zł w 2010 r. do 40,2 mld zł w 2011 r. Przede wszystkim jednak, zmniejszeniu ulec ma deficyt całego sektora finansów publicznych w ujęciu ESA95 – z przewidywanego wykonania w 2010 r. na poziomie 7,9% PKB do ok. 6,5% PKB w 2011 r.

Obok prognozowanego ożywienia gospodarczego, do planowanej redukcji deficytu sektora w 2011 r. przyczyni się także strukturalne zacieśnienie polityki fiskalnej, którego skalę można szacować na ok. 1 pkt. proc. PKB. Pomimo takiego zacieśnienia, deficyt strukturalny sektora finansów publicznych w 2011 r. pozostanie na wysokim poziomie przekraczającym 6% PKB.

Przedstawiony projekt Ustawy stanowi zatem krok w kierunku wychodzenia z nadmiernego deficytu sektora finansów publicznych. Natomiast, jak podkreśla RPP, ani sam projekt, ani przyjęty przez Rząd w sierpniu br. Wieloletni Plan Finansowy Państwa nie przedstawiają działań, których skala pozwoliłaby na trwałe zapewnienie stabilności finansów publicznych w średniej perspektywie. Mając na uwadze prawdopodobnie powolny proces wychodzenia gospodarki światowej z kryzysu, wysoką nierównowagę w finansach publicznych oraz dużą zmienność cen na rynkach skarbowych papierów wartościowych niezbędne jest nie tylko rozpoczęcie procesu konsolidacji, ale przedstawienie wiarygodnych średniookresowych strategii przywrócenia trwałej stabilności fiskalnej. Takie strategie powinny przyczynić się do utrzymania zaufania rynków finansowych, a także podmiotów gospodarczych i pozwolić na powrót na ścieżkę stabilnego wzrostu gospodarczego w średnim okresie.

Wraz ze zmniejszeniem deficytu budżetu państwa, przedłożony projekt Ustawy zakłada znaczącą redukcję potrzeb pożyczkowych netto budżetu państwa z 79,1 mld zł do 56,3 mld zł. RPP zwraca jednak uwagę, że w kierunku obniżenia potrzeb pożyczkowych w 2011 r. istotnie oddziałują czynniki jednorazowe, takie jak: wysokie przychody z prywatyzacji, poprawa zarządzania płynnością w sektorze publicznym oraz nadzwyczajne dochody niepodatkowe. Jednorazowy charakter tych czynników oznacza, że nie pozwolą one na trwałe zahamowanie tempa narastania długu publicznego.