Hojne rządy

Cena srebra (grudzień 2006-wrzesień 2010; w USD za uncję)

Kliknij aby powiększyć

Ted Butler zwraca uwagę na jeszcze jedną anomalię, o której większość drobnych inwestorów nie ma pojęcia – w ciągu minionych 60 lat na konsumpcję trafiło więcej srebra z rządowych zapasów niż z eksploracji nowych złóż. Daje to łącznie od 6 do 10 mld uncji srebra zużytych przez przemysł (ok. 100-150 mln USD rocznie), których zgromadzenie zajęło kilka tysięcy lat... Pod koniec II Wojny Światowej wszystkie dostępne zapasy srebra szacowano na ok. 10 mld uncji (z tego ok. 4 mld kontrolowały Stany Zjednoczone), a świat dopiero zaczynał rozpoznawać nowe zastosowania przewodników. Dziś znane zapasy ocenia się na ok. 0,5 mld uncji, czyli o ok. 95 proc. mniej, a nic nie wskazuje, by popyt w przewidywalnym okresie miał się zmniejszać. Co jeszcze bardziej intrygujące, niedobór srebra, który obecnie ocenia się na ok. 150-200 mln uncji rocznie, utrzymywał się na podobnym poziomie przez ponad pół wieku, pomimo systematycznie rosnącego wydobycia przez kopalnie, które jednak rosło zbyt wolno, by nadążyć za popytem.

Podsumowując, świat prawdopodobnie nie zna przypadku, aby cena jakiegokolwiek dobra, na które popyt przez wiele lat przekraczał podaż, nie zareagowała w końcu gwałtownym wzrostem. Ostatnie wybicie ceny srebra z formacji trójkąta (na wykresie dziennym) powyżej poziomu 18,50 USD za uncję można uznać, za średnioterminowy sygnał kupna. Pierwszym poziomem docelowym będą okolice szczytu z marca 2008 roku (ok. 21,4 USD), a sygnałem do wyjścia z rynku ze stratą powinien być spadek ceny poniżej linii trendu wzrostowego prowadzonej od dołka z września 2008 roku i lokalnym wsparciem na poziomie 17,30 USD.

Od strony fundamentalnej, oprócz przedstawionych powyżej argumentów, na korzyść kupujących będzie działać ożywienie koniunktury na świecie (wzrost popytu ze strony przemysłu), ale z drugiej strony także spadek podaży metali przemysłowych na skutek niedoinwestowania i zmniejszenia wydobycia w okresie kryzysu (ok. 80 proc. srebra uzyskuje się jako „produkt uboczny” podczas wydobycia miedzi, cynku, niklu czy ołowiu).

W krótszym niż kilkanaście miesięcy terminie najważniejsze będzie jednak zachowanie banków, posiadających większość otwartych na giełdzie Comex krótkich pozycji. Z ostatnich wypowiedzi Teda Butlera wynika, że JPMorgan, który prawdopodobnie wszedł w posiadanie swoich „shortów” na skutek przejęcia pozycji banku Bear Sterns, obecnie likwiduje je jak szalony. O spodziewanym przez część inwestorów dynamicznym ruchu ceny srebra (choć bez wskazania jego kierunku) świadczy również duża różnica między zmiennością wycenianą w najbliższych seriach opcji na srebro a zrealizowaną zmiennością na rynku kasowym. Ponadto, w ciągu ostatniej dekady druga połowa roku statystycznie przynosiła silniejszy wzrost ceny niż pierwsze sześć miesięcy. Być może srebro wcale nie jest skazane na sukces (np. jeśli recesja uderzy ponownie w USA), ale na pewno temu metalowi szlachetnemu w ciągu najbliższych miesięcy nie grozi marazm.