CHARAKTERYSTYKA

Podstawową przesłanką inwestycyjną podczas planowania emisji na rynku kapitałowym jest potencjał wzrostu danego podmiotu w okresie najbliższych lat, zarówno poprzez organiczne rozbudowywanie mocy wytwórczych, jak i poprzez konsolidację rynku. Istotną kwestią rozważaną podczas podejmowania decyzji inwestycyjnych jest również stabilność generowanych przepływów pieniężnych oraz korelacja biznesu zarówno z szerokim rynkiem, jak i posiadanym przez inwestora portfelem inwestycyjnym. Silne equity story oraz przewagi konkurencyjne, jakimi dysponuje dany podmiot są tu, jak i w przypadku pozostałych metod pozyskiwania finansowania typu equity, podstawowymi czynnikami decydującymi o możliwości pozyskania finansowania.

Kwoty finansowania w opisywanym przypadku przeznaczone są zazwyczaj na przedstawione w prospekcie emisyjnym cele inwestycyjne, na które najczęściej składają się: plan inwestycyjny mający na celu wzrost mocy wytwórczych lub zwiększenie poziomu generowanych marż, podwyższenie kapitału obrotowego lub akwizycje. Z punktu widzenia potencjalnych inwestorów, którzy w przeciwieństwie do insaiderów, do momentu zgromadzenia znaczącego pakietu akcji nie mają zbyt dużego wpływu na operacyjną stronę biznesu prowadzonego przez spółkę i sposób wydatkowania pozyskanego finansowania, istotna jest możliwość skwantyfikowania potencjalnych efektów prezentowanego sposobu wydatkowania środków z emisji. Z tego też punktu widzenia inwestorzy wymagają znacznie większego poziomu dyskonta w przypadku planów wejścia spółki na nowe rynki lub zmiany modelu biznesowego.

Mając na uwadze etapowość oraz periodyzację finansowania niezbędnego do skutecznego rozwoju spółki, oraz realizacji jej strategii długookresowej w następnych etapach, spółki publiczne często przeprowadzają kolejne emisje akcji (SPO) w celu sfinansowania swoich planów. Ponadto IPO podnosząc kapitały własne spółki znacząco wpływa na jej zdolność kredytową, spadek poziomu ryzyka dla banków wynikający z upublicznienia podmiotu, wpływa również na warunki kredytowe oferowane danej spółce. Brak dostępu do informacji finansowych oraz poziomu transparentności występującego w przypadku spółek już notowanych na giełdzie, skutkuje występowaniem u potencjalnych inwestorów oczekiwania dyskonta w stosunku do akcji już notowanych na rynku. Oczekiwanie to jest również wynikiem braku płynności, jaki ma miejsce od momentu zapisu do momentu pierwszego notowania akcji. Poziom powyższego dyskonta jest ściśle powiązany ze specyfiką danej spółki oraz aktualną koniunkturą na rynkach kapitałowych, niemniej jednak zwykle przekracza 10%. IPO jest procesem polegającym na emisji akcji nowej emisji oraz ich wprowadzeniu do publicznego obrotu.

Proces ten jest często połączony z plasowaniem akcji istniejących przez obecnych akcjonariuszy, którzy pragną zmniejszyć swoje zaangażowanie w danym podmiocie. W procesie tym występują dwie główne grupy inwestorów, które nabywają oferowane akcje. Główną grupą inwestorów są inwestorzy instytucjonalni, do których zwykle kierowana jest główna pula akcji. Grupa ta dzieli się na inwestorów krajowych (OFE- Otwarte Fundusze Emerytalne, TFI- Towarzystwa Funduszy Inwestycyjnych, AM– Asset Management, inni inwestorzy kwalifikowani) oraz inwestorów zagranicznych. Standardowo do grupy tej kierowane jest 80%-90% oferowanych akcji.

Kolejną grupą inwestorów są inwestorzy indywidualni (często transza ta przybiera charakter otwarty dopuszczając również zapisywanie się inwestorów instytucjonalnych). Standardowo do grupy tej trafia 10%-20% akcji, jednakże w przypadku ofert prywatyzacyjnych transze te są zwykle zwiększane o kolejne 10%-20%. Ostatnią grupą inwestorów, do których podczas wielu ofert kierowane są akcje, są pracownicy emitenta oraz kadra zarządzająca. Pamiętać trzeba, że większość emitentów zastrzega możliwość przesuwania akcji między poszczególnymi transzami, tak więc ostateczny sposób przydzielania akcji jest w znacznej mierze pochodną zgłaszanego w poszczególnych grupach popytu.