Przy postępującym procesie globalizacji, nieodłącznym elementem prowadzenia działalności gospodarczej staje się problem zarządzania ryzykiem walutowym. Na wstępie należy określić czym tak naprawdę jest ryzyko zmiany kursu walutowego? IPO.pl wyjaśnia, iż potocznie określa się go jako niebezpieczeństwo związane z wyceną denominowanych w walutach obcych pozycji pasywów i aktywów czyli wszelkich zobowiązań, należności, środków pieniężnych czy papierów wartościowych. Każde przedsiębiorstwo, które zawiera transakcje w walutach obcych narażone jest na tego rodzaju ryzyko.

W praktyce gospodarczej można wyróżnić wiele metod służących do zabezpieczania się przed ryzykiem kursowym. Zostały one podzielone na formy wewnętrzne, które są podejmowane samodzielnie przez przedsiębiorstwo oraz formy zewnętrzne, które są określane jako te, gdzie ryzyko jest przejmowane przez podmiot trzeci, może to być bank czy instytucja finansowa. Do metod wewnętrznych zalicza się takie działania jak: wybór waluty krajowej w rozliczeniach, kompensację, tworzenie rezerw czy klauzule waloryzacyjne. Natomiast w drugiej grupie form zabezpieczających oprócz wszelkich instrumentów pochodnych wyróżniamy między innymi factoring i forfaiting.

Portal IPO.pl zwraca uwagę, że ze względu na rozpopularyzowanie w ostatnich latach factoringu i forfaitingu w życiu gospodarczym warto zgłębić się w problematykę wykorzystania tych form finansowania w zabezpieczaniu się przed ryzykiem walutowym.

Factoring międzynarodowy polega na przejęciu przez bank lub inną instytucję finansową (faktora) krótkoterminowych wierzytelności handlowych, przysługujących eksporterowi (faktorantowi) od importera. Powyższa definicja jednoznacznie wskazuje, że siedziba stron umowy znajduje się w różnych krajach. Klient (eksporter) przenosząc jednak swoje wierzytelności na faktora otrzymuje jedynie około 80% wartości faktury dodatkowo pomniejszonej o prowizję, odsetki i inne opłaty za monitorowanie oraz zarządzanie wierzytelnościami. W rzeczywistości całkowity koszt faktoringu jest wyższy o kilka procent niż w przypadku udzielenia kredytu danemu przedsiębiorstwu, a ze względu na krótki okres kredytowania za pomocą tej metody ma istotny wpływ na cenę tej usługi. Pozostała część należności (20%) jest wypłacana faktorantowi dopiero w momencie otrzymania całej zapłaty wynikającej z faktury przez odbiorcę. Przedmiotem umowy faktoringowej mogą być jedynie wierzytelności wynikające z transakcji gospodarczych, bezsporne i niewymagalne.

W przypadku, gdy zawarta została transakcja handlowa pomiędzy importerem a eksporterem, a walutą rozliczeniową jest waluta inna niż waluta kraju eksportera, faktorant może sprzedać swoje należności do banku i uzyskać z góry określoną kwotę. Ograniczenie ryzyka kursowego jest możliwe dzięki ustaleniu kursu przeliczeniowego należności z dnia sprzedaży. W momencie otrzymania części wierzytelności eksporter przelicza je po kursie bieżącym i dzięki temu potrafi oszacować ich wartość w walucie krajowej. Dalsze kształtowanie się kursu walutowego ma jedynie wpływ na należności, które otrzyma w momencie całkowitej ich spłaty przez dłużnika.

Eksperci zauważają, że przedsiębiorstwo zabezpieczające się przed ryzykiem walutowym z wykorzystaniem faktoringu ma możliwość ograniczenia tylko części ryzyka kursowego, nie może go jednak całkowicie wyeliminować. Z istoty faktoringu wynika bowiem, iż pewną sumę należności eksporter otrzyma dopiero w momencie uregulowania wszystkich zobowiązań przez importera, w wyniku czego wierzytelności te są ciągle narażone na ryzyko. Można to traktować jako wadę tej metody, jednak niektóre podmioty uważają to za zaletę. Jeżeli dane przedsiębiorstwo nie jest pewne co do kierunku zmiany kursu walutowego w przyszłości i istnieje pewne prawdopodobieństwo, że waluta kraju eksportera będzie się deprecjonować, to nie warto jest zabezpieczać wszystkich dewizowych należności.