Takim przykładem jest stosowanie instrumentów pochodnych. Skutki stosowanej polityki zarządzania ryzykiem znalazły odzwierciedlenie w sprawozdaniach finansowych, gdzie można stosować tzw. rachunkowość zabezpieczeń.

Rachunkowość zabezpieczeń oznacza użycie dowolnej liczby instrumentów zabezpieczających, w ten sposób, aby zmiana ich wartości przynajmniej częściowo zrekompensowała zmianę wartości godziwej pozycji zabezpieczanej, bądź też przyszłych przepływów środków pieniężnych z tej zmiany wynikających.

Do zalet prowadzenia rachunkowości zabezpieczeń należą:

• możliwość "zarządzania" rachunkiem wyników przedsiębiorstwa,
• większa odporność na zmienność wyniku finansowego,
• polepszenie wizerunku firmy.

Polskie przedsiębiorstwa coraz bardziej skupiają się wokół strategii zarządzania ryzykiem. Impulsem do tego były zmiany w ustawie o rachunkowości, która doprowadziła do zgodności polskie i międzynarodowe standardy rachunkowości. Zostało to zamieszczone w Rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 12 grudnia 2001 r. i zmienionego rozporządzeniem z dnia 23 lutego 2004 r. dotyczącego szczegółowych metod wyceny, zakresu ujawniania i sposobu prezentacji stosowanych instrumentów finansowych. Przepisy te jednak nie sprecyzowały podejścia do procedur zarządzania ryzykiem w przedsiębiorstwach. Tutaj obowiązuje dowolność w zakresie szacowania wartości godziwej niektórych instrumentów finansowych, dla których nie istnieje rynek regulowany.

Przygotowanie przedsiębiorstwa do ograniczenia ryzyka rynkowego powinno prowadzić do zrealizowania następujących założeń:

• przygotowania procesu zarządzania ryzykiem,
• stworzenia procedur pomiaru ryzyka,
• wdrożenia metod służących do modelowania ryzyka,
• opracowania sposobów pomiaru ryzyka,
• opracowania technik służących do analizy ryzyka,
• dostępu do danych rynkowych z interesujących przedsiębiorstwo rynków finansowych,
• generowania raportów wynikających z potrzeb zarządzania tym ryzykiem.